Onbegrip en (on)opgevoed

Onbegrip en frustratie

Learning to ignore

Onbegrip en (On)opgevoed

Desastreuse adviezen

 

Opvoeden is een vak apart. Helaas krijg je geen 'gebruiksaanwijzing' bij de geboorte. Toen ik moeder werd, wist ik van 'toeten noch blazen'. Toch merkte ik al snel dat het corrigeren van verkeerd gedrag een behoorlijke impact had op die meisjes. Zo ging Kaat (nog voordat ze één jaar werd) in een hoepel op de grond liggen en kon ik haar niet troosten. Het consultatie-bureau en huisarts wijdde het aan 'een sterk karakter' en dus droop ik af, wat wist ik nou van kinderen? 


Straffen, praten, belonen of negeren? 

Je kunt alle opvoedstijlen proberen, maar het heeft vaak geen enkele invloed op het gedrag. Bij het straffen begrijpen ze niet 'waarom' ze straf krijgen. Ze kunnen moeilijk een link maken naar het ongewenste gedrag. Ze hebben moeite met het verband tussen oorzaak en gevolg. Daardoor veroorzaakt de straf eerder paniek en angst, wat weer gevolgen heeft voor de rest van de dag. Door te praten over het ongewenste gedrag, 'lijkt' de boodschap goed aan te komen. Echter word je later gewoon weer geconfronteerd met hetzelfde foute gedrag. Dat komt omdat de situatie elke keer anders is en daarmee voor hun niet vergelijkbaar is met de vorige keer. Daarnaast is praten direct na het conflict geen optie, want dan zitten ze vaak in een shut- of meltdown. Belonen is altijd goed. Het geeft ze zelfvertrouwen, maar je kunt er geen ongewenst gedrag mee voorkomen. En negeren is iets wat ik soms doe uit pure frustratie. Maar ook hier bereik ik het tegenovergestelde, want ze begrijpen niet waarom ik net doe, alsof ik ze niet hoor of zie.

Gedragsproblemen, bewust of onbewust?

Nu ga ik mezelf natuurlijk niet heilig verklaren, door te zeggen dat mijn kinderen perfect zijn opgevoed en dat al hun lastige gedrag zijn verklaring vindt in het autisme spectrum. Net als elk kind (zeker in de puberteit), zoeken ook die van ons hun grenzen op, testen ze ons en doen ook regelmatig niet wat er gevraagd wordt, gewoon omdat ze er geen zin in hebben.

Jur en ik hadden er regelmatig woorden over, omdat hij al snel dacht (en soms nog steeds denkt) dat het aan de puberteit ligt. Echter als ik dan terug denk, wat er aan de situatie vooraf ging, kom ik vaak tot de conclusie dat ik zelf ergens een auti-regel zwaar heb overtreden. En dan is het ongewenste gedrag, waarvan iedereen denkt; 'Ze doen het erom' of 'Ze vertikken het gewoon', wel te verklaren door autisme. Want ik zie en ervaar dat er geen problemen ontstaan, wanneer ìk me aan de 'regels' houd.