Onbegrip en (on)opgevoed

Onbegrip en frustratie

Learning to ignore

Onbegrip en (On)opgevoed

Desastreuse adviezen

 

'De meeste kinderen krijgen tegenwoordig toch een stempel; ADHD, ADD, PDD NOS etc. Vroeger had niemand daar last van!’ Ja dat klopt. Toen werden lastige of onhandelbare kinderen, met een normale intelligentie, van school gehaald en op het boerenland gezet of afgedaan als 'verstandelijk beperkt'. Kom op zeg, gelukkig hebben we nu stempels!

Gelukkig tonen de resultaten van wetenschappelijk onderzoek aan, dat gedragsproblemen hun oorzaak niet (altijd) hebben in de opvoeding of intelligentie. Het heeft vaak een psychiatrisch neurologische oorzaak. Dat stelt ons - niet alleen - in staat om op een andere manier te kijken naar gedragsproblemen, maar er ook mee leren omgaan. Met de inzet van o.a. gedragsspecialisten en intern begeleiders, worden onze kinderen in staat gesteld om zich wel zo normaal mogelijk te ontwikkelen, passend bij hun eigen niveau. 

Toen wij hoorden dat onze oudste dochter Kaat PPD NOS had en een sociale angststoornis, waren wij dolgelukkig met deze ‘stempel’. Eindelijk! Eindelijk wisten we wat er aan de had was. We konden het een naam geven, een ‘stempel’. Het lag dus niet aan onze dochter, zij was geen onhandelbare puber. Zij had een beperking, waardoor wij haar duidelijk konden maken, dat ze niet gek was en dat het niet hààr schuld was. Die 'stempel' was voor ons het begin van een ommekeer. Een lange weg met dagbehandeling, thuisbegeleiding, leren omgaan met, en heel veel geduld. Maar die ‘stempel’ gaf me uiteindelijk wel mijn kind terug! 

Een reactie van een moeder

Carin 12-08-2015
Er moet me iets van het hart....
Als alleenstaande moeder van twee jongens met adhd-pddnos word ik best kriegelig van het feit dat iedereen inclusief de media roept dat het overtrokken is. Dat iedereen tegenwoordig maar dat label krijgt en veel te snel omdat je tegenwoordig niet 'anders' mag zijn. Dat de kinderen dan maar volgestouwd worden met medicatie.

Dat zal allemaal best, maar geld dus echt niet voor iedereen! Zelf ben ik vanaf hun zesde tot ongeveer hun achtste bezig geweest met diverse onderzoeken en trajecten. Na ongeveer twee jaar werd er pas precies duidelijk wat ze nou hadden. Dit werd na mijn mening uiterst voorzichtig gedaan. Inmiddels had ik letterlijk blaren op mijn handen van het invullen van de vragenlijsten in tweevoud en iedereen die dus beweerd dat het tegenwoordig zo eenvoudig is om die diagnose te stellen zou ik dolgraag eens willen laten meedraaien met zo'n voortraject of een week willen uitnodigen bij mij thuis. Het zijn hele lieve jongens en ik houd met heel mijn hart van ze, maar vind het soms best zwaar. Of is dit ouderschap en piep ik te snel.. Geen idee maar weet wel een ding en dat is dat bij mijn jongens de diagnose juist gesteld is. Godzijdank was er vanaf dat moment duidelijk waarom bepaalde reacties en gedragingen zo zijn...

Wat betreft de medicatie. Als je jongens vastlopen en ze zeggen dat je ze daarmee kunt helpen dan probeer je dat toch? We hebben het geprobeerd, maar de medicatie sloeg niet aan. De bijwerkingen waren sterker dan het positieve effect. Ze werden robotachtig en nog veel opstandiger. Dus daar zijn we mee gestopt. Maar ook dit is voor elk kind anders ... Dus voordat er iets wordt geroepen eerst graag de achtergrond horen en de mensen die er in zitten.

Niemand labelt graag zijn of haar kind. Niemand, maar je wilt ze graag helpen in hun ontwikkeling en in het begrijpen van de afwijkende reacties en ze een zo rustig en liefdevolle opvoeding te geven als mogelijk is... Als je dan vast loopt en er in NL een label nodig is voor de juiste hulp so be it... Maar ga het dan alsjeblieft niet bagataliseren en zeggen dat het zo makkelijk gaat. Dan doe je een hoop mensen waaronder ik en mijn kinderen te kort....

Reactie van Hulp-pddnos.nl

JE HEBT ZO GELIJK!! Dank je voor je reactie. Wij hebben het ook meegemaakt, die hele formulieren ellende. Het duurde 5 maanden voordat bij de oudste een diagnose werd gesteld, bij de jongste zelfs 7 maanden. In die tijd was ik elke dag zeker 2 uur bezig met formulieren ed. Soms zelfs hele dagen. Maar nu de diagnose gesteld is (oftewel die gebagatelliseerde stempel), konden we eindelijk de hulp krijgen die ze nodig hadden. De ene dochter met, en de andere zonder medicatie, omdat dat het verschil 'kan' betekenen tussen een gelukkig of zeer ongelukkig kind. Dan is die keuze zo gemaakt.