Schrijf mee in mijn dagboek

Mijn dagboek blog

Mijn dagboek blog

Mijn dagboek blog

 

 

Alle reacties zijn welkom. Dat mogen complimenten zijn, maar ik verneem ook graag wat er nog ontbreekt of wat je niet goed vindt. En ik zou het enorm waarderen als je ook jouw verhaal met ons wil delen. Deze site moet zich blijven ontwikkelen en dat kan heel goed met jullie hulp! Alvast bedankt voor je reactie.

Reacties  

#48 Erwin 04-07-2018 17:46
@ #47Anna

Hebben jullie wel eens overwogen om te kijken of EMDR wellicht jullie dochter kan helpen ?
Mijn zoon heeft er destijds veel aan gehad. Het is niet eng, pijnlijk of gevaarlijk dus niet geschoten is altijd mis.

Hier kun je wat informatie vinden:
https://www.emdr.nl/wat-is-emdr/

Heel veel succes!

Erwin
Citeer
#47 Anna 30-06-2018 06:00
Fijn om zoveel herkenning te vinden op deze website!
Onze dochter heeft vanaf haar 11e de diagnose PDD NOS. We hebben hulp gezocht voor haar angststoornissen, en werden na onderzoek doorverwezen naar het ATN. Daar is de diagnose gesteld. Daarna zijn we naar een kleinere zorgpraktijk overgestapt. Helaas zijn er daar verschillende wisselingen in de hulpverleners geweest. Daarbij wilde onze dochter zelf geen hulp in de vorm van praten (slaat totaal niet aan) dus we zijn zeer weinig opgeschoten. Sterker nog, ze is inmiddels bijna 16 en het gaat slechter dan ooit.
Ze heeft veel last van angsten en ze heeft geen sociale contacten. School lukte amper dit jaar. Thuis heeft iedereen last van haar stemmingen, haar boosheid en geschreeuw. Ze geeft bijna dagelijks aan dat ze dood wil. De sfeer is thuis altijd gespannen. Ik heb zelf inmiddels geen werk meer, doordat ik meerdere keren overspannen ben geraakt. Ik vind de zorg voor haar dan ook mega zwaar. Dochter claimt mij, overvraagt mij volledig door haar onzekerheid en angsten. Ze doet niets zonder mij. Helaas heeft ze sinds haar 12e ook diabetes type 1 (insuline afhankelijk voor de rest van haar leven) en dat maakt de zorg extra zwaar.
Onbegrip uit de omgeving vind ik ook erg vervelend en lastig. Volgens al deze mensen moet ik haar meer aanpakken en minder voor haar oplossen. Soms twijfel ik aan mezelf, maar ik merk dat dit wel steeds minder wordt. Ik heb nog 2 kinderen en zij zijn zelfstandig, hebben geen angsten, slapen goed en gaan gewoon naar school, hebben geen last van woede uitbarstingen en willen ook niet dood... Dat bevestigt mij dan maar weer dat onze dochter toch echt autisme heeft.
Op dit moment hebben we nieuwe hulpverleners met wat nieuwe ideeën. Komend schooljaar gaat ze aangepast naar school (mavo). Ze doet 3 vakken ipv 6. Dit willen we combineren met 2 dagen zorgboerderij. Een maatwerk traject, wat ik erg spannend vind. Ik hoop dat het gaat lukken, en dat het haar goed zal doen. Dat ze zich meer kan ontwikkelen op andere gebieden en wat minder stress zal ervaren.

Ik lees hier ook over dagbehandelingen en opname. Soms denk ik wel eens, is dat ook niet beter voor ons? Maar het lijkt me ook zo ingrijpend, omdat ze geen prater is, en erg gehecht is aan mij.
Dit was mijn verhaal. Iedereen veel succes met alle uitdagingen die er zijn (en nog gaan komen) door autisme.
Citeer
#46 Yvonne R. 23-03-2018 13:06
Hoi, zat vandaag te googelen op autisme bij vrouwen. Zag gisteravond een aflevering van Dokter Deen die daarover ging. Vond deze site en heb een aantal interessante dingen gelezen.
Zal me eerst even netjes voorstellen. Ik ben Yvonne (51 jaar) en ben sinds 2011 door ggz Zevenaar gediagnosticeerd als hebbende sociale fobie, angststoornis, terugkerende depressie en een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Gelukkig, wil ik er bij zeggen. Hieraan vooraf heb ik namelijk jarenlang hulp gezocht, maar niet gevonden bij diverse psychologen. Dat heeft me niet alleen een vermogen gekost, maar me ook sterk doen twijfelen aan het hele medische circuits.
Nu ik zo lees op deze site hoe de diverse stoornissen veel raakvlakken hebben, snap ik wat beter dat het niet gemakkelijk is om precies een diagnose te stellen.
Ik heb het idee dat ik ook een mate van pddnos heb. (Is er misschien ook een diagram waarbij sociale fobie en pddnos naast elkaar gezet zijn?) Dat zou de vermoeidheid, prikkelbaarheid, terugtrekken bij overprikkeling, piekeren, constante stress, moeite met geluiden verklaren die ik dagelijks ervaar.
Ik slik nu al een flink aantal jaren antidepressiva tegen voornamelijk de angst om alleen dingen buiten de deur te doen en tegen de steeds terugkerende depressies. Ik zou eigenlijk een hogere dosis willen slikken om me nog beter te voelen, maar wil blijven auto rijden om mijn wereldje niet weer kleiner te laten worden. Als ik de dosis zou verhogen en ik krijg een ongeluk, ben ik niet verzekerd.
Overigens moet ik zeggen, dat ondanks de lange lijst aan klachten, de hoge drempels en de diepe dalen waar ik soms doorheen ga, ik jarenlang heb kunnen werken, ik gelukkig getrouwd ben en ik ook af en toe kan genieten van de kleine, mooie dingen in het leven. Sterkte aan iedereen die te maken heeft met een psychische aandoening!
Citeer
#45 Bart 09-12-2017 20:16
Hoi ik ben Bart en ik ben mijn hele leven al anders.Hoe vaak ik heb gehoord dat ik dingen te zwart/wit zie.Ik hoor dingen anders dan mensen bedoelen en dus interpreteer ze zoals ik ze hoor.Ik heb een zoon die heeft PDD-NOS maar veel van zijn eigenschappen herken ik.
Ik heb veel behoefte aan alleen zijn en moet na een dag vaak landen en verwerken wat er is gebeurd anders slaap ik niet.
Ik heb pas laat in mijn leven mijn eerste relatie gekregen en nu ga ik scheiden en het lijkt wel een gigantische berg die ik moet beklimmen vooral ook omdat contact tegenwoordig veel per mail gaat en dat mij enorm veel moeite kost,geef mij maar ouderwets bellen.
Hopelijk kom ik ooit nog eens iemand tegen die het kan uithouden met me en mijn eigenaardigheden denk eigenlijk dat ik wel alleen blijf maar wel kan blijven genieten van mijn kleine grote kerel!
Citeer
#44 Erwin 20-09-2017 11:19
We zijn inmiddels ruim een jaar verder en het gaat heel goed met mijn zoon, hij loopt stage en heeft inmiddels zijn theorie-examen voor zijn rijbewijs gehaald. Op zijn stage adres heeft hij uitsluitend met volwassene te maken en ik merk duidelijk dat hij hier makkelijker mee omgaat dan met leeftijdsgenoten.
Hij slikt nog iedere dag 10mg Citalopram zonder enige vorm van bijwerking. Zijn moeder heeft hij inmiddels bijna 2 jaar niet meer gezien of gesproken maar "dat boeit hem niks" (aldus mijn zoon).
Wel spreekt hij vaker (nog wel minimaal) af met vrienden om iets te gaan doen en gaat 'ie 3x per week met mij naar de sportschool (ik weet niet of het ermee te maken heeft maar toen ik zei dat er op de sportschool leuke meiden van zijn leeftijd zitten, wilde hij een abonnement....)
Uiteraard zijn er soms ook mindere periodes als er weer wat spannends aan zit te komen, maar hij neemt de hobbels nu echt aanzienlijk makkelijker. Ligt het aan de medicatie of aan het feit dat hij ouder wordt? Geen idee, maar om met de termen van mijn zoon te spreken: "dat boeit mij niet".

Erwin
Citeer
#43 M 21-06-2017 16:53
Hallo goede hulp,Bedankt voor je reactie. Ik heb veel aan je geweldige web site gehad. Je bent een inspiratie voor mij!Vriendelijke groet en heel veel liefs van M
Citeer
#42 Audrey 02-05-2017 10:36
Inspiring story there. What happened after? Thanks!
Citeer
#41 Deborah 01-02-2017 10:01
Hallo allemaal,
Jarenlang ben ik bezig met mijn 15, in mei 16 jarige dochter.
Jarenlang zit ik bij de huisarts, verschillende psychologen versleten. Tot nov 2015... het moment dat mijn dochter naar een gesloten instelling ging en daar nog steeds zit. Al die jaren vanaf dat ze ong 8 jaar was, kwam er verschil met gedrag, ontwikkeling en mee komen in de klas. Constant bij huisarts gezeten met om mijn beklag te doen en heb geroepen er moet richting autisme/adhd gekeken worden. Ook de kenmerken van depressie kwam naar voren. Er kwam op 11 jarige uit dat ze dyslexie plus iq van 88 heeft. 2 jaar later diagnose ptss, met emdr behandeling bij ggz.
Behandeling in 2013 gestopt. Ze was volgens ggz uitbehandeld, ik vond van niet. Helaas er zijn bezuinigingen en voor waar ze hier kwam diagnostiek onderzoek plus behandeling is ze uitbehandeld. Daarnaast uw kind zit nu in de puberteit dus er komt geen andere diagnose dan ze nu heeft.
Toen stonden wij op straat.
Diagnose in de instelling is ptss met reactieve odd. Iq op 71.
Gehoord dat alle kinderen odd opgespeld krijgen. Bij mijn dochter zit de odd er echt wel, ptss is veel minder, maar nog steeds is er iets bij haar wat zo ongrijpbaar is en waardoor ik mij machteloos voel.
Ze begeleiden haar wel als iemand met autisme/adhd. Alleen snapt zij zichzelf en vooral anderen niet.
Ook na contact met moeder van haar halfbroer is bij hem diagnose pdd-nos/adhd met depressieve aanleg, iq 88 en toekomstvisie altijd onder begeleiding dingen doen.
Helaas doen ze nog steeds verdere onderzoeken in de instelling.

Vandaag heb ik Het programma 'hier is het autistisch' afl 2 teruggekeken, ben ik via Google gaan zoeken en met de termen 'autisme meisjes' op deze website gestuit.
Toen ik op de link klikte, kwam ik meteen op kenmerken pdd-nos.
Ga de tijd nemen om hier te lezen van de ervaringen.
Citeer
#40 Martine 15-12-2016 12:18
Hallo allemaal,
Complimenten voor deze site. Ook complimenten aan de ervaringsdeskundigen die hier hun verhaal delen. Ik leer veel en voel me minder eenzaam als ik jullie verhalen lees. Graag deel ik mijn verhaal met jullie. Mijn zoon (13) Tim kreeg toen hij 11 was de diagnose PDD-NOS. Na drie weken kon hij niet meer naar school. Hij kreeg paniekaanvallen. Durfde niet alleen naar school. Toen ik op een dag drie kwartier in de ochtend met hem in een magazijn zat om hem rustig te krijgen, was het genoeg geweest. Onderzoek volgde. Hij kreeg de diagnose PDD-NOS. Intussen werkte ik in school, anders ging hij niet (ik kreeg die tip van z’n psychiater en ik deed het gewoon). Tot eind groep 8 geworsteld. Medicijnen geprobeerd en hij kreeg gelukkig een ambulant begeleider. Hij ging in goede periodes 2 uur per dag zelfstandig naar school. Eind van het schooljaar werd besloten dat hij naar VSO ging. Toen viel hij helemaal uit. Hij wilde naar een reguliere school, naar dezelfde als zijn broer. Dat kon hij niet verwerken.
Na de vakantie ging zijn ambulant begeleider van de basisschool met hem mee, de eerste schooldag. Na veel gedoe ging hij uiteindelijk 3 uur per dag naar school, woensdag rustdag. Rond de herfstvakantie haakte hij af. In februari begon hij uiteindelijk weer. Het ging even goed, totdat zijn docent (hij zit op een VSO, in een speciale klas met individuele begeleiding) een andere baan kreeg. Uiteindelijk na een paar weken weer naar school. Nieuwe docent, weer paar weken school en weer uitval door verandering. 2016. Schooljaar 2. Er staat een vaste docent op de groep. Tim gaat nu 3 uur per ochtend, vier dagen per week naar school. Hij doet nu drie vakken, in plaats van twee vorig jaar. Er komt een nieuwe jongen in zijn klas, vlak voor de herfstvakantie. Hij is in een andere klas niet te handhaven. Tim heeft internaliserend gedrag, de jongen externaliserend. Tim heeft erg veel stress hiervan en haakt weer af. Gesprekken met school. Geen resultaat. Nu volgt er een multidisciplinair gesprek. Ben ten einde raad. Iemand een tip ? Martine.
Citeer
#39 M 15-12-2016 09:18
wat fijn om een site te vinden met informatie die iedereen snapt. Mijn zoon heeft toen hij 5 was een waarschijnlijkheidsdiagnose PDD NOS gekregen. Hij is inmiddels 8 en we zijn een eigen richting opgegaan. Niet die van de kinderarts, die medicatie wilde voorschrijven, maar puur kijkend naar mijn zoon. Wat heeft hij nodig. In overleg met school (regulier basisonderwijs) bekijken we wat hij nodig zou kunnen hebben aan extra begeleiding van ons als ouders, vanuit school of vanuit een therapeut of anders. Hij doet het goed, het gaat goed met hem, maar sociaal zie ik al dat hij niet mee kan komen. Hij gaat dit nu ook zelf steeds meer merken, voorheen speelde hij vaak met jongere kinderen, maar omdat hij lichamelijk zo snel groeit, is hij te groot om met jongere kinderen te spelen, alhoewel zijn spel nog wel hetzelfde is, als dat van jongere kinderen. Hij is nog steeds helemaal gek op zijn treintjes.
Het doet mij soms dan ook al pijn om te beseffen dat we alleen maar grotere verschillen zullen gaan merken tussen hem en zijn leeftijdsgenootjes. Gelukkig heeft hij een fantastische zus van 10 die graag met hem speelt en het niet erg vind om af en toe eens een treinbaan te bouwen als het hem zelf niet lukt.
Frustrerend is dat je aan de buitenkant niet ziet dat hij iets heeft. Regelmatig heb ik ruzies gehad op het schoolplein met ouders omdat zijn gedrag niet is zoals het moet zijn richting andere kinderen (altijd door onbegrip in sociale situaties). En dan is het hard als andere ouders zeggen dat je je kind maar eens moet gaan opvoeden.
We hebben nog een lange weg te gaan, en ik zal regelmatig even op deze site kijken om tips mee te nemen of om verhalen van andere ouders te lezen.
Dank voor deze site. Groetjes M
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen